Epiloog

Deze voor mij indrukwekkende reis behoeft een epiloog. Een kort stukje.
Na samen met Bart en Birgit in New York op de fietsjes geroust te hebben, ligt nu na een reis van ongeveer 2300 NM met de Dikke Druyff over de Atlantische oceaan het einde voor mij in het verschiet. Prachtige dagen afgewisseld met stormen en hoge golven en weinig wind. Ik onthou vooral de prachtige dagen. Want hier doe je het voor.
Ik denk ook aan de geweldige verstandhouding met kapitein Bart. Geen onvertogen woord na 4 weken met elkaar te zijn opgescheept. Zowaar een hele prestatie van 2 mensen die toch wel wat “eigenwijs” kunnen zijn.
Ik denk aan de goede catering en Barts afwisseldende menus’s. Waren het nu olijven met cappertjes of andersom?
Ik denk aan het gebaar van Bart, om mij de inmiddels verwaaide vlag die de DD in de afgelopen tijd heeft vergezeld, cadeau te doen. Hij krijgt voor mij niet alleen een ereplaats op mijn zolder maar ook in mijn hart.
Kortom, een einde voor mij van een bijzonder avontuur. Ik wil iedereen die dit voor mij mogelijk gemaakt heeft,- maar heel in het bijzonder Bart-,van harte bedanken

Erik

Onderweg van Flores naar Terceira
donderdag 13 juni 02:32

De laatste loodjes

Het is al weer 8 juni, eigenlijk al best even geleden dat we met vol goede moed vertrokken vanuit New York naar de Azoren. Met in het begin duidelijk de vraag voor me : god waar zijn we mee bezig. Nu al die dagen later nog een moment om bij stil te staan hoe ik op enige wijze antwoord zou kunnen geven op die voor dat moment prangende vraag die duidelijk weergaf met welke twijfels ik op dat moment zat.
Een gevoel van twijfel over mijn afdoende zeilervaring. Het varen met de DD in vergelijking tot de jaarlijkse studentikoze ervaringen samen met mijn broers op het Ijsselmeer, het spelevaren met verschillende open bootjes en catamarans. Een gevoel dat je misschien het beste weer kunt geven als het gevoel dat je zou kunnen ervaren om als doorwinterd autochauffeur ineens met een verlengde bus of een 20-tonner door de spits van Amsterdam zou moeten. Ook nog met een 20-tonner met een zeer lijvige gebruiksaanwijzing.Dit alles onder het niets ontgaand toeziend oog van een zeer goed bedoelende en zeer kritisch instructeur.  Zowaar geen sinicure.
Een gevoel van twijfel over het inpassen van mij peroonlijk in het zeer strak georganiseerde leventje aan boord van de DD. De DD waar alles zijn specifieke plaatsje heeft en waar kapitein Bart het op prijs zou stellen als dit zo zou kunnen blijven.

Nu zijn we pakweg 14 dagen verder en vraag ik me eigenlijk af: Waar heb ik over getwijfeld?
Uiteindelijk komt alles goed. Nog steeds een zeer goed bedoeldend en kritisch kapitein Bart. Maar ook een kapitein die me het vertrouwen geeft om ook mezelf te kunnen zijn in deze onmetelijke omgeving. Met het varen met de DD gaat het steeds beter. De verstandhouding verloopt probleemloos. Taken zijn goed verdeeld en af en toe krijg ik zelfs het gevoel dat ik als ketelbinkie een VIP behandeling krijg hier aan boord.

De moeizame start is helemaal vergeten inclusief de zware weersomstandigheden bij het begin van ons vertrek. Inmiddels al 4 dagen een weertje waarvoor je het allemaal doet. Prachtig weer, een accepttabel windje, redelijke vooruitgang en een catering die er mag wezen. Wat wil je nog meer?

Een hoogtepunt deze week was natuurlijk ook de verjaardag van kapitein Bart. Onvoorbereid op dit evenement toch maar eventjes een verjaardagstaart in elkaar gebrouwd. Weliswaar niet het orginele familierecept met lange vingers en chocolade maar een variant die er,- al zeg ik het zelf-,  beslist niet minder op is. Een variant die ook bijna uit de hand liep door het zoeken naar de juiste verhoudingen. De uiteindelijke hoeveelheid was toch wat aan de royale kant voor 2 personen. Maar,…. alle nadelen heb ook zijn voordelen. Het was hier vandaag nog steeds verjaardag en morgen eigenlijk ook nog wel. Dat kapitein Bart hier maar niet om komt zeuren.

Met het vissen gaat het nog steeds hopeloos. Ook na die volstrekt overbodige tip van een geacht lezer. Blijkbaar een kenner.

We zijn ons ook al voorzichtig aan het voorbereiden op de aankomst op de Azoren. Bedoeling is om maandag of dinsdag aan te komen op Flores. Nog 400 Nm te gaan Dit zal nog wel afhangen van de ontwikkelingen rondom de aangekondigde storm vanaf zondag. Bij teveel wind zullen we wat zuidelijker gaan varen en meteen richting Horta gaan. Dit is wel meteen een dag extra varen. We houden de weersberichten en de adviezen van Herb, – onze reisbegeleider in bange dagen-, scherp in de gaten.

In het kader van mijn tijdverdrijf en spielerei heb ik me o.a. bezig gehouden met het bijhouden van statistiekjes over de voortgang en het voorspellen van tijdstip van aankomst op Flores. Hierover wordt door kapitein Bart enigszins meewarig over gedaan. Waarschijnlijk terecht, maar ik daag toch de lezers uit om een kleine voorspelling te doen. Diegene die er het kortst bij is verdient daarmee eeuwige roem en krijgt van mij een fles champagne. Moet natuurlijk wel samen leeg gedronken worden.:)Bij gelijke stand zullen het dus 2 flessen zijn of misschien wel meer.
Ik heb mijn tijdstip van aankomst 2 dagen geleden bepaald.
Zoal eerder aangegeven : restafstand naar Flores 400 Nm
totale afstand vanaf Long Island 1780 Nm. Vertrek zondag 26-5 14:00 plaatselijke tijd
voorspelling zaterdag wind 10-15 knopen, zondag, maandag 20-25 knopen mogelijk uitlopend naar storm en dinsdag 20 knopen
Tijdstip van aankomst wordt teruggerekend naar UTC.
Over de uitslag wordt niet gediscussieerd

UTC 8 juni 2013 03:20  ( 01:20 plaatselijke tijd,wat dit ook moge betekenen)
Positie
38gr57.044 Noord
39gr46.671 West
Op dit ogenblik varen we op motor vanwege een gebrek aan wind ( sog 5,7 knopen )

suc6, Erik

Half weg

door Erik Meuwissen:

Jawel, vandaag beleefden we de heugelijke feit de helft van onze reis bereikt te hebben.

Vanmorgen toch nog een vervroegde Sinterklaas. De kotter was na nog een nachtje doorbeunen toch een keer gerepareerd en kon weer worden klaar gemaakt voor gebruik.
Een prachtig zonnetje, weinig golven. Een relaxed dagje dus. Wat wil je nu nog meer?Nou, een beetje wind zou wel aardig zijn. Mocht deze niet zo erg willen, kan ook de stroming die we gisteren mee hadden de moraal ook hoog houden. Vandaag dus van beide geen sprake.

We hebben er dus maar een wasdag van gemaakt. Fraai zicht, zo’n boot vol met waslijnen. Ik geloof niet dat de buren er hier last van hebben.
Bart nog wat zitten klooien aan de motor, samen de boot opgeruimd en gedweild. Wat lummelen, scrabbelen, lezen  en de dag was weer om. Zwaar bestaan zo aan boord van de DD

Dinsdag 4 juni
01u00 plaatselijke tijd ( ?? ) Alleen van belang voor het aflossen van de wacht
38gr28 N
49gr51 W

Mijn God waar zijn we mee bezig??????

Auteur: Erik Meuwissen

 

Zomaar een titel die me te binnen schiet tijdens mijn wacht en mijn gedachte om ook een bijdrage te leveren aan het dagelijkse nieuws vanop de oceaan. Er zou bij de geachte lezer ook de veronderstelling kunnen ontstaan dat deze jongen altijd slaapt. Voor diegenen die zich hierdoor mogelijk wat zorgen maken over de gezondheidstoestand van Bart, wees gerust, Bart slaapt net zoveel.

Hoe ben ik hier verzeild geraakt?
Enige tijd geleden ontving ik, net zoals mijn gewaardeerde broers, een mailtje van Bart of het niets voor ons zou zijn om hem te assisteren bij het overvaren van de boot van New York naar de Azoren. Zeg nou zelf, wij als ‘doorgewinterde zeilers” zagen ons dit wel even doen. We hebben toch al enige kajuit ervaring opgedaan tijdens ons jaarlijks uitstapje met de broers. Hiervoor huren we een boot met het merk van een bekend biersoort uit het Brabants plaatsje Lieshout ,( Bavaria voor de leken onder ons) en een boot die volgens menig criticaster gebouwd is om de koelkast. Het doel van dit jaarlijks terugkomende feest moge duidelijk zijn. En om dit karakter nog eens duidelijk in de verf te zetten mogen ook de studiematen Marco en Eric van broer Karel mee. Jaarlijks voldoende fourage mee, maar die gaat even vrolijk weer mee terug.

Alles bij elkaar meer dan voldoende ervaring om dit grote avontuur te beginnen. Michel wilde ook graag mee , maar kreeg het niet geregeld en ik zelf had zo iets van: dit gaat gewoon gebeuren. Na een hoop gedoe en geregel en vooral de medewerking van mijn kinderen kon het toch georganiseerd worden.
Tickets geregeld, Esta voor de VS aangevraagd en ga zo maar verder. Op 19 mei begon voor mij het grote avontuur. Tot Amsterdam ging het nog probleemloos, daarna begon het gedonder. Mijnheer heeft geen retourticket, dus kan hij niet ingechecked worden op onze vlucht. Mijn reeds geboekt ticket vanuit de Azoren en de uitleg van mijn reis kon de lieftallige dame aan het loket niet vermurwen. Misschien was hier wel een mouw aan te passen als ik kon aantonen dat ik een ticket had waaruit bleek dat ik de VS ook daadwerklijk zou verlaten. Na het boeken van een ticket van NY naar Aruba op de 24e was alles weer oke en kon de reis vervolgd worden.
Het zorgvuldig geselecteerde hotel voor de 1e nacht bleek gelukkig ook nog een bed te hebben. Een meevaller was dat het gelegen was op 5 minuten lopen van de Hudson, waar de Dikke Druyff voor anker lag. De volgende dag aan boord gehaald en vervolgens met de fietjes en een door mij gehuurde fiets NY afgeraust. Ik weet niet of dit een goed woord is, maar zo voelde het wel aan. Ik was meteen afgepeigerd na 3 dagen fietsen. Wel bijna alles gezien.
Op donderdag, het begrip datum begon al te vervagen, zijn we dan vertrokken uit NY richting Azoren. Jammer was dat we door het slechte weer geen goed beeld hebben gekregen van het vrijheidsbeeld. Moet er misschien eens voor terug gaan.

Het vertrek vanuit NY betekende ook meteen de 1e kennismaking met de boot. En eerlijk is eerlijk, dit viel niet mee. Overspoeld door informatie van kapitein Bart leek het al snel dat ik nog nooit op een boot gezeten had. Het vertrouwen slonk met het uur. En hier zou ik het de volgende weken mee moeten doen. Mijn God,waar ben ik aan begonnen.

Ook een niet onbelangrijk aspect is het feit dat ik gedropt ben in een strak georganiseerd leventje van Bart en Birgit aan boord van de DD. Alles heeft hier zijn plaatsje, handoek aan het linker haakje en niet aan het rechter. Overal doosjes in verschillende kastjes, die na gebruik weer op excact dezelfde plaats terug moeten komen. Een koelkast waar eerst eerst een deel verwijderd moet worden vooraleer je het juiste doosje te pakken hebt. Die koelkast uit de bavaria is toch nog niet zo’n slecht idee.
Door het vaker uitvoeren van de manoeuvres met de DD komt ook het gevoel dat het wel met de nodige concentratie en inspanning wel goed zal komen tussen de DD, kapitein Bart en mij. Af en toe een stevige vloek van kapitein Bart, die meestal, hoe vervelend dit ook is, dan ook nog gegrond is.
Ook kom je er achter dat het leven aan boord van de DD niet zozeer gericht is op het zeilen zelf, maar veel meer op het in conditie houden van de boot. De hele dag zijn er van die kleine dingetjes, de watermaker, een batterijtje, een lampje,een schroefje, een beetje olie en ga zo maar door. En Bart heeft door zijn jarenlange ervaring met deze boot overal wel een oplossing voor. Overal vandaan worden weer onderdeeltjes tevoorschijn getoverd. Kussentje aan de kant, plankje losschroeven en voila,…. weer een vak met onderdelen. Dat de kitspuit het toevallig even niet doet, kan het enthousiasme niet drukken, want na een half uurtje prullen werkt die ook wel weer.
We zijn nu een aantal dagen op de oceaan met heel verschillende omstandigheden, waarbij we begeleid worden door Herb. Iedere middag is het voor kapitein Bart weer spannend om contact te krijgen met behulp van de radio. Herb geeft dan op basis van de positie en bijbehorende weersverwachting advies over de te volgen route. Dat het weer zich hier gedraagt als een jojo vindt je ook terug in de gevaren koers.  Van de 39 breedtegraad naar 37 om de storm,- waarin we toch terecht gekomen zijn,- te ontwijken, en weer retour in de hoop om de noordatlantische golfstroom te vinden die je bij gebrek aan wind toch een heel eind de goede richting kan zetten. We zullen het wel zien.
Ik ga er nog steeds van uit dat ik mijn retourvlucht op 14 juni in Ponta Delgado wel ga halen. En als dit niet zo is, lost zich dat ook wel weer op.

Voor de rest,…, de verstandhouding is ook na een dag of 10 nog goed, het leven aan boord op dit ogenblik relaxed. De vis wil niet bijten en het repareren van het zeil wil nog niet lukken. Met dit tempo zijn we misschien met Sinterklaas klaar.

zondag 2 juni
38’17.247N
54’38.846 W