St Augustine -> Beaufort, South Carolina (Bewfert) -> Beaufort, North Carolina (Bowfert)

Na een niet geheel comfortabele zeereis (golven vanachter) van zo’n 24 uur gingen we vlak voor de brug bij Beaufort S.C….(voor, want eronderdoor ging niet , net 2 ft te laag) voor anker! Een lekker rustige ligplaats pal tegenover het Naval Hospital, goed om even bij te komen. Kunnen we ook weer eens wat tijd vrij maken om onze website bij te werken. Dat schiet er momenteel een beetje bij in. We hebben weliswaar internet op de boot, maar het is te zwak om teksten en/of foto’s te uploaden, laat staan skypen met onze lieve kindertjes ,pap en andere familieleden.
Ook ons Amerikaanse telefoonnummer wil nog niet zijn beloofde werk doen! We hebben een trackphone gekocht, daarmee zou je net zo goedkoop zelf naar Nederland kunnen bellen als gebeld worden vanuit NL: was ons beloofd! Maar tot op heden ( en de aankoop is inmiddels ruim ’n week geleden en vele telefoontjes met de diverse helpdesks van zo’n 140 belminuten verder kunnen we nog steeds niet bellen en moeten we weer 2 werkdagen wachten totdat “men” onze telefoon voor de 3e keer heeft gereset………kortom we worden er een beetje wanhopig van!!! Het contact met ons thuisfront is dus helaas heel erg mager en dat is jammer..zeker in zo’n belangrijk jaar, waarin Char en Matthijs ouders zijn geworden van kleine Mees , Chris gaat trouwen met zijn grote liefde Gwladys ,Lodewijk belangrijke stappen moet zetten in zijn studie, en mijn vader weer alleen verder moet na het overlijden van Nel enz enz.
Maar ze zeggen allemaal dat we levensgenieters zijn, dus blijven we gewoon hopen…… (;
Dus website bijgewerkt bij de BurgerKing (of all places: zeer goed internet…een aanrader….waardeloos eten…echt TENENKROMMEND!!!) en een autotje gehuurd om de surroundings te verkennen; oa Charleston en the Huntington Beach State Parc; allebei zeker de moeite waard. Groots en weids en zo echt Amerikaans……..(als ik nu naar Amerikaanse films kijk, kijk ik toch echt wel met andere ogen…grappig is dat!)


En toen moesten we weer de zee op!…verder met de reis!

Dat hebben we natuurlijk nog niet verteld, maar we waren er bij onze reisvoorbereiding vanuit gegaan, dat we Amerika via de Intra Coastal Waterway zouden verkennen…..lekker lui varen, binnendoor…weinig golven, leuke vergezichten en vele ankerplekjes! Maar we hadden buiten onze Druyff gerekend….haar mast is gewoonweg voor de meeste bruggen 2 voetjes te hoog!!! En dus voor ons geen lazy sailing maar het echte werk….en dat valt hier niet mee!!!!! Lager wal, veel stroming, vaak wind tegen stroming , dus hoge golven en grote kapen, die gerond moeten worden….. en om die kapen nog eens extra veel stroming en golven.
En dus was ik na meer dan een jaar weer eens echt goed ZEEZIEK……..ik was zo beroerd, dat ik niet meer van mijn bedje af wilde, terwijl dat bedje zelf me ook al kotsmissellijk maakte. Dus heeft Bart 24 uur non-stop alleen moeten zeilen…alleen????? Nee niet helemaal ……natuurlijk samen met zijn onafscheidelijke wekkertje van de Blokker!!!!!!!
En zo kwamen we na ongeveer 55 uur ziek, zwak,en missellijk in Beaufort NC aan….(nog steeds volop van het leven genietend!!!!!!!! ?) !
Maar ondanks al die ellende hebben we nog nooit ergens zo mooi en perfekt geankerd als hier. Temidden van allemaal kleine bootjes en pal voor het stadje met precies de goede zwaai/draailengte tov al die andere pieremegoggels.

Wat me hier opvalt is dat er alleen maar voor het oog armlastige Amerikanen in kleine oude rotbootjes om ons heen liggen; ze zien er niet echt appetijtelijk uit.. viezige lange haren (hoor mij nou pap!) , tandeloze monden en lekke dinghies. Het staat in schril contrast tot de Amerikanen die om ons heen lagen in de Carieb en en de Bahama’s. Daar droop het geld van alles af….daar voelden we ons klein, terwijl we ons hier weer bijna schamen voor alle luxe die we bezitten!

En wat betreft het verdere verloop van onze reis….we moeten Noordwaarts….maar dat wil voorlopig helaas niet lukken…. De wind staat verkeerd of is te hard of te zacht , maar in ieder geval niet GOED!!! Dus voorlopig liggen we verwaaid in Beaufort NC, misschien zelfs wel tot as zaterdag of zondag. Of ik dus nog veel van Chesapeake bay en/of New York ga meemaken is maar de vraag. Want vanaf 21 mei gaat mijn lieve neef Erik Meuwissen het stokje van mij overnemen. Hij zal vanaf New York samen met Bart de DD naar de Azoren varen! Super Erik!! Maar dat betekent wel dat we er dan ook echt moeten zijn, dus niet meer veel tijd te verliezen!

Wat ik nog even wilde zeggen……….

Onderweg van Beaufort naar Beaufort was er weer veel van de wondere wereld der oceanen te genieten! Het begon al meteen in de baai van Beaufort , vroeg in de morgen , waar een grote groep dolfijnen , waaronder veel baby-dolfijntjes hun ontbijt bij elkaar aan het scharrelen waren. Later, midden op zee,  een aantal kleinere schildpadjes, ook druk aan het fourageren maar daarna zag ik, niet lang na elkaar 2 enorme reuzeschildpadden….. een stak net zijn kop boven het water, om wat lucht te happen…”wat een vreemd voorwerp steekt daar uit het water” was mijn gedachte, maar dichterbij bleek het dus zijn kop …moet wel 15-20 cm hoog geweest zijn en later zag ik in de verte een grote donkergele vlek aan de oppervlakte  op hooguit 30 m afstand van de DD; dat was de andere, die was echt huge; kennelijk deed hij een tukkie, want hij maakte geen enkele aanstalte weg te vluchten, hij lag daar heerlijk te chillen, en roeide alleen zo nu en dan met z’n poot ……..als om zijn evenwicht te bewaren…..

Lees verder Wat ik nog even wilde zeggen……….

AMERIKA……

2 April 2 uur vertrokken we naar Amerika; Een tocht van zo’n 250 mijl. Dus 2 nachten op zee.
De oversteek verliep zonder problemen. Een lekker windje Z-Z.O, gem. 15 kn; De Dikke Druyff als “melkmeisje”, met 2 uitgeboomde fokken ; we schoten lekker op die eerste dag. De tweede dag en nacht viel de wind steeds weg, zodat we genoodzaakt waren de moter bij te zetten om nog op tijd, bij daglicht, in St Augustine aan te komen.
Bij de kust van Florida werden we verwelkomd door 2 grote witsnuit-dolfijnen ; en vrolijk krijsende meeuwen!! dat was lang geleden dat we die nog hadden gezien!
We hoopten dezelfde dag nog in te klaren….dat is nl altijd zo’n gedoe, daar kun je maar beter vanaf zijn! Dus meteen nadat we rond half 2 ons anker hadden uitgegooid bij de Lionsbrug van St Augustine, belde Bart volgens de richtlijnen met het CBP (Customs & Border Patrol) om onze komst te melden. Bleek dat hij een juffrouw uit Miami aan de telefoon had, die al onze gegevens tezelfdertijd in de computer moest verwerken (?)Dat ging allerminst soepel, want van griekse y-en en dreumels e.d had ze nog nooit gehoord! Al met al duurde dat telefoontje minstens een half uur en kostte het ons een rib uit ons lijf, want het ging wel allemaal met het Nederlandse mobieltje! Ze deelde ons mee dat we vanaf nu 24uur de tijd hadden om ons samen officieel te melden bij de custom- officer die op donderdag en vrijdag zitting had in St Augustine(gelukkig,want anders hadden we helemaal naar Jacksonville moeten karren!). We hoopten dat het ergens in de buurt van onze ankerplaats zou zijn, maar de customs bleek zitting te houden in een kantoortje op het vliegveld van S Augustine, minstens 20 km buiten de stad!
De juffrouw uit Miami zou ons intussen al bij de goede man aanmelden! Dus we hadden haast…..gauw nog wat toilet maken, na 2 dagen en nachten op zee geen overbodige luxe , de boot wat aan kant maken , de bootpapieren opsnorren, de dinghy te water laten en vaarklaar maken……al met al nog best wel even werk en toen we tegen vieren eindelijk in de dinghy wilden stappen om naar de kant te gaan, schrokken we ons wezenloos…..de DD was van zijn anker afgeschoten en dreef met oranje ankerbolletje en al stroomafwaarts richting n soort dukdalf die verderop in het water stond….. Jeeeetje wat waren wij blij dat we nog aan boord waren en meteen anker op konden en opnieuw een poging konden wagen; dit keer aan de overkant van de rivier, hopend dat de stroming daar iets minder hard stond! Maar ook daar had het anker geen grip; het was harde wind tegen stroom , dat geeft heel onrustig water en dat kan ankeren soms erg moeilijk maken! Na nog enkele verwoede pogingen gaven we het op en besloten een mooring op te pikken. Toen was het 5uur en waren we aan het eind van ons Latijn……..alleen nog maar ZIN in een BORREL!!!


Dus moest er de volgende morgen worden aangemeld! Wij dachten netjes binnen de tijdslimiet van 24 uur bij het CBP te zijn, maar de grote, indrukwekkende customsbeambte gaf ons duidelijk te verstaan , dat hij de bale van ons had…hij had gisteren de hele middag op ons zitten wachten…voor niks, noppes en nu , nu had hij het hartstikke druk en had hij eigenlijk geen tijd voor ons, en moesten we maar afwachten of het hem nog zou lukken ons te helpen. GGGGRRRRR!!!!! Na 2 uur wachten mochten we dan eindelijk zijn kantoortje binnenkomen en kon alsnog alles in der minne worden geregeld! Maar het had inmiddels wel weer een hele dag gevuld!
En toen was het party-time.
We huurden voor een paar dagen een chevy-impala, en scheurden er heel Florida mee rond.
Eerst naar Miami……mag je tenslotte niet missen ,na jaren Miami-Vice op t.v. Miami by night, al die lichtjes best indrukwekkend en Miami beach, daar moet je geweest zijn (?) je lekker laten verwennen op een van de vele terrasjes.
Vandaaruit naar de Everglades; een uitgestrekt moerasgebied ten westen van Miami waar alligators en allerlei vogelsoorten hun territorium hebben. Je wordt door een “ranger” rondgevaren in een door 2 enorme propellors aangedreven platte schuit. Rondgevaren is zacht uitgedrukt, hij scheurt keihard door de bochten dwars over de pompebladeren en het gras heen , het water spettert je aan alle kanten om de oren. Het is een belevenis op zich. Veel beesten zie je er natuurlijk niet, die kijken wel uit met al dat geraas om hun kop….een paar lieten zich gelukkig wel verschalken!

En op terugweg naar St Augustine kwamen we min of meer langs Cape Canaveral……dan moet je ook gaan kijken natuurlijk! Want net als bij Miami(Vice) borrelt ook hier het jeugdsentiment naar boven! En het was leuk…veel leuker dan ik vantevoren had kunnen bedenken. Alles wat je zogoed van de televisie kende, de lanceertoren, de VIPtribune , de ….launchcontrol, zag je nu in werkelijkheid, op ware grootte….We zagen een prachtige 3D film van een van de shuttle reizen, waarbij er een reparatie buiten de shuttle plaatvond. Kortom het was mooi, we hebben er beiden enorm van genoten! En eenmaal weer terug op onze boot, kon het niet uitblijven…een van onze eerste filmavondjes keken we APOLLO 13 met Tom Hanks in de hoofdrol. Nomaliter niet echt een film waar ik voor warm loop, maar nu……..vond ik hem prachtig (?!)

St Augustine zelf is een lieflijk klein stadje, aan de ICW (Intra Coastal Waterway); het is het oudste stadje van de VS, gesticht door de Spanjaarden in 1565. Er zijn dus nog veel Moorse invloeden terug te vinden. Uit die tijd dateert ook het Castillo de San Marcos, aan de oever van de Matanzas river….vlakbij de pittoreske Lionsbrug. Het was er goed toeven, maar na 1 weekje verblijf was het weer tijd ons anker te lichten.

Miami Vice bij de Beach

20130407-204140.jpg

Ja hoor, we zijn er. Drie dagen geleden hebben we ons anker laten vallen in Saint Augustine, de oudste stad van de Verenigde Staten (1565). Over dat ankeren zullen we later nog wel vertellen, maar ondertussen hebben we een auto gehuurd en crossen we rond door Florida. En daar hoort natuurlijk Miami Beach bij! En daar genieten we nu van een lekker etentje aan de boulevard!
Later meer.

Nog even de Bahama’s!

Ik vond altijd al dat de tijd in Nederland voorbijvloog, maar het lijkt alsof de tijd op de DD 3 x zo hard door je vingers heenglipt. De dag is om voordat je ook maar iets zinnigs(?) gedaan hebt, zo lijkt het!
Afijn, na een ruime week Nassau werd het in ieder geval tijd om weer eens anker op te gaan.
Abaco island was ons volgende doel. Een mooie ruime baai, vol rode zeesterren en een leuk klein dorpje :Little Harbour, met Caribisch sfeertje. Vandaaruit naar Marsh Harbour voor onze Paasboodschapjes (helaas ook hier geen chocolade Paaseitjes): ) En daarna Green Turtle Cay.
Maar bij het wegvaren uit Marsh Harbour ging het ff mis. We waren wat te nonchalant bij het nemen van de eerder gevaren route en liepen aan de grond. Op zich is dat niet heel erg; de ondergrond is fijn zand, dus er beschadigt niet veel, hooguit de verf op de kiel; maar je moet wel snel los zien te komen als je tenminste Hoog Water niet helemaal wil afwachten.Dus sloeg ik gauw achteruit, maar was vergeten dat de dinghy met een ruime lijn achter de DD hing: gevolg onze motor sloeg af! En ik begreep niet waarom! Dus lichtelijk in paniek riep ik Bart erbij; …… Het leek godzijdank mee te vallen; een van de twee sleeplijnen van de dhingy was doorgesneden door de “line-cutter”, een soort stanley mesje dat met de schroefas meedraait. Bart zette hem in zijn vrij, startte opnieuw en de DD leek zonder probleem zijn reis te vervolgen! De reis ging verder voorspoedig en tegen zonsondergang wilden we ons anker laten vallen in Green Turtle Cay. Ook heel ondiep water! Om zo dicht mogelijk bij de kant te liggen, wilden we doorvaren tot we bijna de grond raakten; dat was tenminste het plan…… Nee dus! Want toen ik de boot in de achteruit stil wilde leggen sloeg de motor opnieuw af. Alleen door onmiddellijk het anker te laten vallen kon de DD nog worden afgestopt. Toen was wel duidelijk dat er echt iets mis was met de schroef. Dus ging Bart meteen met duikbril het water in. Voor onderzoek. En inderdaad, we hadden de hele reis met een stuk sleeplijn om de schroef gevaren!( zie foto)
De dinghy sleeplijn in onze schroef!!
Gelukkig had dat onderweg verder geen enkel probleem opgeleverd. De volgende morgen zou Bart het touw in volledige duikuitrusting gaan wegsnijden. 2 Minuten later kwam hij alweer boven (:, met het touw triomfantelijk in zijn handen….het bleek een fluitje van een cent. En de schroef ……die deed het weer als vanouds!
En dus konden we weer verder op onze weg noordwaarts; naar onze laatste bestemming in de Bahama’s: de Great Sale Cay; daar was het kilometers ver, zover als het oog kon reiken, vreselijk ondiep. Kilometers ver niet meer dan 30 cm onder de kiel!!!! We hebben nog geprobeerd zoveel mogelijk in de luwte van het eiland te komen, maar het bleek onbegonnen werk. We liepen constant vast en met een inktzwarte, dreigende wolkenlucht boven ons hoofd, besloten we dan toch maar ter plekke het anker te laten vallen……vlak voor zonsondergang, voor ons gevoel en zicht, midden op zee, maar wel een zee met maar 30 cm onder de kiel……heel wonderlijk en toen brak er een schitterend onweer (ver weg, dat gelukkig wel) los met bliksémflitsen overal om ons heen….het was genieten.


Terugkijkend op de Bahama’s heb ik genoten van de eindeloze variatie in blauw van het water, van de honderden eilandjes willekeurig daarin rondgestrooid,allemaal verschillend van elkaar in vorm. Het is er vredig en vriendelijk; maar wat ik heb gemist zijn de vogels…..er zijn er bijna geen…..waarom?…….ik zou het niet weten; en de natuur wordt nergens echt spectaculair. En het is hheeeell Amerikaans!
Men noemt het hier ook de Carieb, maar het is onvergelijkbaar met de Carieb, zoals wij die aan de overkant van de Cariebische zee hebbben leren kennen.