Op bezoek bij de Dikke Druyff!

Met zijn 3en naar St. Lucia en Martinique… Eindelijk een weekje vakantie. Met de vaart van een TGV het werk uitgezet en de vakantiepetten opgezet. Tas vol gooien en op naar de Carib! Charlotte vliegt nog even langs de verloskundige voor een vrijbrief om ook met een dikke buik het vliegtuig in te mogen en ready, start, GO! Ze wordt door Petra (dank lieverd!) afgezet en Matthijs komt net uit Londen ingevlogen… (ja, Londen, zucht…British Airways bedankt!).

Op Schiphol wachten we Lodi (Lodewijk) op welke de eerste etappe vanuit Delft met de Nederlandse Spoorwegen wonderbaarlijk genoeg zonder vertragingen heeft afgelegd. Dat zonder vertragingen gaat uiteraard niet op voor een van de grotere ergernissen van Matthijs, vliegen. Gelukkig blijft de schade beperkt tot een 20 minuten voordat we aan de tweede etappe naar Londen beginnen. 

Na een nachtje in 1 van de beste Hotels van Londen Gatwick te hebben doorgebracht (kuch, we moesten eerst zelf de verwarming even fixen om de temperatuur onder de 40 graden te krijgen) ontmoeten we na ons Continental Breakfast voor de 3e etappe Chris en Gwladys die ’s morgens vroeg vanuit Dublin zijn ingevlogen. Wonder boven wonder vertrekken we op tijd naar Herrowarra Airport te Vieux Fort op St. Lucia! Op dat moment begint het dan ook een beetje te dagen.. goed gezelschap, bediening (Stewardessen; standaard in een levenslange periode) en een wijntje bij je warme maaltijd om 10:00 in de ochtend.. VAKANTIE

Vliegensvlug 😉  zijn we in de Carib en na het open van de vliegtuigdeuren slaat de warmte ons om de oren als een oorvijg. Mouwen oprollen en hoppa, de rij voor de douane staat te wachten. Nadat we de mevrouw hebben wijs gemaakt dat drank en sigaretten op St. Lucia veeeeeel goedkoper zijn en om die reden dan ook maar niets hebben meegenomen (zou toch jammer zijn als ze de kaas in beslag nemen) mogen we zonder onze tassen te openen al vlot doorlopen. Daar staan in rijen van 10 dik de taxi chauffeurs ons op te wachten. Hier kiezen we als echte toeristen een taxi, (de eerste) en de goedlachse chauffeur rijdt ons keurig om de gaten in de weg heen naar de marina in Rodney Bay. Daar waar Bart , Beer en de Dikke Druyff op hun bemanning liggen te wachten!

Naast de Dikke hebben we de beschikking over de “Out of Sight”. Een Bavaria van 38 voet waarmee we ruim een week de oceaan gaan bestieren! Chris, Gwladys en Lodewijk gaan op de Out of Sight en Matthijs en Charlotte stappen aan boord van de Dikke. Die avond varen we naar de baai in Rodney Bay, ankeren we en gaan we lekker lokaal uit eten! Tijdens het eten, een Piton biertje en het uitwisselen van meer verhalen dan er staan in de boeken aan boord van de Dikke moeten we beslissen wat we de komen de weken gaan doen… Het opgooien van een muntje moet uiteindelijk de doorslag geven; Martinique it is!

De volgende morgen maken we met zijn alleen een proefvaart op de ooSight en zien we ze gelijk: DOLFIJNEN! Een aantal profiteren even van onze boeggolf terwijl de overige dolfijnen vrolijk doorjagen op de vliegende vissen die we en masse uit de zee zien springen. De volgende morgen klaren Lody (de CAPITAINE op de ooSight, compleet met hoed) en Bart de boten en de bemanning uit en hijsen we de zeilen om koers te zetten naar Martinique. Na een dag stevige wind varen we de haven van Le Marin in. Daar ankeren we om met zijn allen snel in slaap te vallen…

In de 4 dagen daarna zeilen we naar verschillende baaien om het Franse eiland heen. We leren daar al snel dat drie meter in Martinique heel wat anders is dan drie meter onder de waterspiegel. Bij het invaren van 1 van de baaien wijst de lokale natuur politie ons naar een mooring ring. “Zeker drie meter!” schreeuwt hij ons toe in een taaltje wat het midden houdt tussen Engels en Frans. De dieptemeter, en gelijk daarna het vastlopen van de Dikke vertellen ons anders…. na een aantal verwoede pogingen om te kijken of het ergens anders misschien net iets dieper is besluiten we maar om terug te gaan waar we vandaan te komen.

Gelukkig lukt het de dag er na wel. Een prachtige baai in een natuurreservaat waar we ons echt ontdekkers van de nieuwe wereld voelen. We zijn de volgende dagen de enige die daar overnachten. Overdag snorkelen we en brengen we een bezoek aan een oude suiker fabriek. Hier worden we als “Ollanders” even met de neus op ons roemruchte verleden gedrukt. Impressies van vervlogen tijden herinneren ons aan hoe we ons als klein land groot waren; slavenhandel. Van de vaarroutes tot de martelwerktuigen en behandelingsmethoden van opstandige slaven (kieper maar overboord…).

Op weg naar deze baai voelt Charlotte zich niet helemaal fijn, en gaat even op de hoge kant van de boot naar de horizon zitten staren.. Ineens en enorme brul, een opgetogen stem.. WALVISSEN! En ja hoor. Aan de horizon geven een setje walvissen een show door hun enorme lijf zo hoog mogelijk boven de zeespiegel uit te laten torenen om daarna met een enorme splash zich terug in zee te laten storten. Daarna horen we Charlotte niet meer over haar zeebenen in wording.. 😉

Terug in St. Lucia klaren we weer in en staat de taxi te wachten om ons naar onze heuse VILLA (jaja, de internet generatie laat em breed hangen) in Marigot bay te brengen. Na een hartelijke ontvangst door de “manager” van Villa Makambu zijn we gegeneerd door de luxe die ons, na een ruime week krapte en handmatig doortrekken op de kleine toiletten, te wachten staat. Grote kamers, Amerikaanse koelkasten, King Size bedden en uiteraard een zwembad (een beetje toerist kan niet zonder). Dit wordt onze uitvalsbasis voor de komende dagen.

De eerste trip is naar de PITONS. Een tweetal bergen die net als de scherpe hoektanden van de bekende slang uit het landschap verreizen. Met 800 meter zeker niet hoog, maar om te beklimmen een flinke opgaaf! Met zijn allen (onze zwangere Charlotte is vastbesloten om ook de top te halen) beginnen we ’s morgensvroeg aan de beklimming. Als smeltende waterijsjes in de zinderende hitte verliezen we onze vochtreserves. Zelfs de royale hoeveelheid water welke we per persoon hebben meegenomen is nauwelijks afdoende om het weer aan te vullen. Prachtige natuur en vergezichten belonen ons echter voor het harde werken en na een vijf uur landen we weer in het dorp waar we begonnen zijn. Moe en voldaan gaan we op zoek naar lunch. We komen terecht in het lokale “Skippers” café waar ze de Champions Leage wel op heel rare tijden uitzenden. Met een passie voor clubs niet uit hun eigen land die ons Nederlanders compleet vreemd is leeft het publiek mee met de wedstrijd. Hier zien we, tijdens een heerlijke Lunch, hoe Madrid en Bayern in evenwicht zijn en het verlenging wordt. Nu blijft het een Duitse (1974) tegen een Spaanse ploeg (2010) dus besluiten we om dit onderonsje maar niet langer te aanschouwen. ’s Avonds heeft Carlos, de beheerder van de woning, heerlijke verse vissen voor ons gehaald welke we op een geurig houtskoolvuurtje langzaam van roze naar wit laten overgaan.

Om het vakantiegevoel te behouden hebben we ook een aantal “zwembad dagen” ingelast. Omdat het “huisje” beschikt over alle gemakken is dit zeker goed vertoeven. Stuk voor stuk werken we wat boeken weg en maken we foto series van de broedende kolibrie welke een nest(je) aan het bouwen is aan de lamp boven de eetkamertafel. Als een waakzame moeder worden alle andere vogels met de lange snavel weggepikt; mijn terrein voor de komende weken!

Als je je op een groen eiland tussen blauwe zeeën bevindt dan moet er uiteraard heeeel veeeel gedoken / gesnorkeld worden. Zowel Bart als Chris hebben hun Padi en kunnen lekker met een fles op het water in. De rest besluit het bij snorkelen te houden. Omdat het water helderder is dan het gemiddelde kraanwater in Nederland is het geen probleem om de felgekleurde vissen te spotten in het water. Gele, rode, blauwe, trompet, tonijn en barracuda, zo komen allemaal voorbij!

Opnieuw zorgt Carlos die avond voor eten! Hij heeft aangeboden om een lokaal maal te bereiden, zo gezegd zo gedaan. Gestoofde kippenpoten, salade van groene bananen met vis, rijst en zoete gekookte banaan worden op tafel getoverd. Smakelijk verorberen we het voorgezette voedsel, uiteraard weer aangevuld met wijn of een biertje van de lokale Piton brouwerij (Chris schrijft hier vast nog meer over 😉 ). De volgende morgen nemen we innig afscheid van het zwembad waarna we de tassen volstoppen en in de gehuurde Suzuki bus door Lodi en Birgit naar het vliegveld gereden worden.. daar wordt het echte afscheid genomen. De kiddos en aanhang zien B&B (en visa versa) de komende maand niet meer. Het was een geweldige vakantie met vele, nog veel meer dan hier beschreven, hoogtepunten en herinneringen.

B&B Bedankt!

Charlotte en Matthijs

282 gedachten over “Op bezoek bij de Dikke Druyff!”

Reacties zijn gesloten.